Janek to niezwykły człowiek, który mimo ciężkiej, nieuleczalnej choroby — dystrofii mięśniowej — potrafił odnaleźć sens życia, radość i piękno dzięki pasji do malarstwa. Choć jego dzieciństwo wyglądało zwyczajnie — życie na wsi, pomoc w gospodarstwie, zabawy z rówieśnikami — już w wieku dziewięciu lat pojawiły się pierwsze objawy choroby. Diagnoza była druzgocąca: zanik mięśni, postępująca choroba, która stopniowo odbierała mu sprawność.
Mimo fizycznych ograniczeń, Janek nie poddał się. Momentem przełomowym była lektura książki „Johnny”, opisującej historię sparaliżowanej dziewczyny, która zaczęła malować ustami. Inspiracją stał się również Staszek Kmiecik — artysta malujący bez rąk — którego poznał w sanatorium. To właśnie on namówił Janka, by spróbował trzymać pędzel w ustach i zaczął malować.
Janek przeszedł długą drogę — od pierwszych prób po opanowanie malarstwa olejnego, które dziś stało się jego życiową pasją, terapią i sposobem wyrażenia duszy. Każdy obraz, który tworzy, niesie nie tylko piękno pejzażu, zwierząt czy scen rodzajowych, ale również cząstkę jego samego — serca, historii i wrażliwości.
Malarstwo dało mu także coś więcej — wolność, poczucie normalności, radość codzienności, a nawet… miłość. To właśnie poprzez malowanie poznał swoją żonę Ewę. Dziś, mimo że porusza się na wózku elektrycznym, zdobywa górskie hale, cieszy się przyrodą i głęboko kontempluje życie. Janek jest człowiekiem wierzącym, który otwarcie mówi o tym, że to właśnie wiara daje mu siłę, sens i nadzieję.
Jego historia nie opowiada o wielkim upadku, ale o codziennym heroizmie, o wyborze życia mimo przeciwności. To świadectwo pokazujące, że nawet w chorobie można odkryć piękno, sens, powołanie — a nawet zostawić po sobie ślad w postaci dzieł, które dotykają i poruszają innych.
